De afgelopen jaren zijn per- en polyfluoralkylstoffen (PFAS) steeds meer onder de aandacht gekomen vanwege mogelijke risico’s voor mens en milieu. Ook verschillende gewasbeschermingsmiddelen die in de landbouw worden toegepast zijn PFAS-verbindingen. Er is sprake van een toenemend gebruik van deze gewasbeschermingsmiddelen, ook wel PFAS-pesticiden genoemd.

De drinkwatersector maakt zich zorgen over de uitspoeling van (metabolieten van) PFAS-pesticiden naar grondwater. In Denemarken is vorig jaar besloten zes PFAS-pesticiden te verbieden, vanwege het risico voor grondwater van de PFAS-metaboliet trifluorazijnzuur (TFA). Momenteel onderzoekt het College voor toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden (Ctgb) of ook in Nederland beperkingen of verboden nodig zijn voor deze zes stoffen, via een versnelde herbeoordeling. Het betreft: fluopyram, fluazinam, diflufenican, mefentrifluconazol, taufluvalinaat en fluazifop-P-butyl. Dit zijn zes van de PFAS pesticiden die in Nederland zijn toegelaten. De andere 19 PFAS-pesticiden zijn (nog) geen onderdeel van de herbeoordeling. 

Bij een mogelijk verbod op deze stoffen rijst de vraag welke gevolgen dit heeft voor de gewasbescherming in gangbare teelten. De vereniging van waterbedrijven in Nederland (Vewin) wil inzicht krijgen in de handelingsmogelijkheden van telers, en heeft CLM gevraagd te verkennen welke chemische en niet-chemische alternatieven beschikbaar blijven in de consumptieaardappelteelt, bij een verbod op de 6 PFAS-pesticiden die het Ctgb versneld herbeoordeelt (scenario 1) en bij een verbod op alle 25 PFAS-pesticiden (scenario 2).